GESCHIEDENIS
De eerste schriftelijke vermelding van Durbuy dateert van 1087:
“Comes Henricus de Dolbui castello” – “Graaf Hendrik van het kasteel van Durbuy”
In het feodale tijdperk stond er dus al een kasteel in Durbuy en waarschijnlijk werd het gebouwd door Hendrik I, die “het land van Durbuy” bezat. Al van in den beginne bleek het door de Ourthe gevormde eiland geschikt te zijn voor de bouw van een fort: vanuit het noorden was het fort ontoegankelijk, want daar stroomt de rivier, en aan de zuidkant keek het uit over een hellend vlak met een gehucht van een tiental huizen.
Durbuy, hoofdplaats van een belangrijk graafschap, werd in de 12e eeuw bij La Roche gevoegd en in de 13e eeuw aan Gerard van Luxemburg overgelaten. Op dat ogenblik verhoor de regio haar titel van graafschap, maar ze bleef wel een zeer belangrijke hoge heerlijkheid.
In 1331 werd Durbuy door Jan de Blinde, Graaf van Luxemburg en koning van Bohemen, tot de rang van stad verheven. Durbuy krijgt walmuren en wordt volledig opgenomen in het defensiesysteem van het graafschap Luxemburg tegenover buren en vijanden van het prinsdom Luik en de abdij van Stavelot-Malmedy. De omwalling was ongeveer 550 meter lang en omringde een agglomeratie en een kasteel – samen goed voor amper 12 hectaren.
Vanaf het begin van de 15e eeuw tot het begin van de 18e eeuw was Durbuy een verpande heerlijkheid. Durbuy kwam achtereenvolgens in de handen van de families de Mors, de Schoonvorst, de Virneburg, de la Marck, de Oostfrise en Schetz van Grobbendonk. In 1726 werd de familie d’Ursel eigenaar van Durbuy en in 1756 nam graaf d’Ursel de heerlijkheid over.
In de 16e eeuw en de eerste vier decennia van de 17e eeuw kende de stad haar roemrijkste periode. De handel en de metaalindustrie floreerden opmerkelijk goed. Vooral de stad plukte de vruchten van de voorspoed van de regio, want ze was het administratieve centrum van een heerlijkheid en een provoostschap.
De 17e eeuw was voor Durbuy een periode van tegenspoed: de stad bevond zich midden in het oorlogsgeweld tussen Spanje, de Nederlanden en Frankrijk en in 1636 maakte ook de pest heel wat slachtoffers onder de bevolking. Het kasteel en de omwalling, die door gebrek aan onderhoud toch al nauwelijks meer waren dan ruïnes, werden op bevel van Lodewijk XIV afgebroken.
Eveneens in de 17e eeuw vestigden zich in Durbuy een recollectenklooster en later ook een recollectinenklooster, waardoor de stad een bijzonder karakter kreeg. In 1725 aardden de zusters recollectinen de rivierarm aan die het oude gedeelte van de stad omringde, en ze lieten een brug bouwen over de Ourthe.
Vanaf de 18e eeuw begon de handel in Durbuy te zieltogen en het welvarende Barvaux werd het eigenlijke centrum van het land van Durbuy. Durbuy raakte steeds meer geïsoleerd in zijn rivierkom, ver weg van de grote wegen, spoorwegen en rivieren.
In de 19e eeuw verwelkomde Durbuy de eerste toeristen. Er werden 2 hotels met een grote beddencapaciteit gebouwd – het Hôtel de Liège en het Hôtel Albert – er werden tennisvelden aangelegd en een kleine bus met open dak vervoerde de gasten tussen het station van Barvaux en Durbuy.
Sinds het midden van de 20e eeuw zijn het toerisme en de daarmee gepaard gaande handel de belangrijkste inkomsten van de stad.
Het nieuwe millennium begint voor Durbuy met enkele ingrijpende veranderingen. Het stadsbeeld krijgt namelijk een andere aanblik: er worden nieuwe parkings gebouwd, de straatjes worden opgesmukt en het architectonische en natuurlijke patrimonium wordt in de kijker geplaatst. Het kleinste stadje ter wereld kijkt de toekomst vol vertrouwen tegemoet, maar behoudt zijn concept van plattelandsstad.
